żywiec laryngolog

Rytuksymab jest chimerycznym mysim / ludzkim mAb skierowanym przeciwko CD20, który jest zatwierdzony przez FDA do leczenia chłoniaków nieziarniczych z limfocytów B i indukuje zubożenie limfocytów B. Odnotowano rosnące zainteresowanie stosowaniem rytuksymabu w chorobach autoimmunologicznych, ponieważ indukuje to wyczerpywanie się normalnych limfocytów B i jest ogólnie dobrze tolerowanym lekiem (patrz punkt 2). Rytuksymab został po raz pierwszy oceniony w ludzkich chorobach autoimmunologicznych, w których limfocyty B i autoprzeciwciała odgrywają bezpośrednio patogenną rolę. Rytuksymab wykazał pewną skuteczność w doświadczalnych próbach przewlekłej trombocytopenii idiopatycznej, cytoplazmatycznej cytoplazmy autoprzeciwciała autoprzeciwciała autoprzeciwciała i niedokrwistości hemolitycznej autoimmunologicznej oraz w otwartych badaniach fazy I / II w toczniu rumieniowatym układowym (3. 7). Co istotne, w randomizowanych kontrolowanych badaniach wykazano wyraźne korzyści z rytuksymabu w reumatoidalnym zapaleniu stawów oraz w trwających badaniach nad stwardnieniem rozsianym, zarówno w chorobach autoimmunologicznych, w które zaangażowane są komórki T i B, podobnie jak w przypadku T1D (8, 9). Chociaż początkowe wyniki były zachęcające w warunkach klinicznych, w których do tej pory stosowano rytuksymab, wiele podstawowych pytań pozostaje bez odpowiedzi, takich jak optymalna dawka i schemat, czy rytuksymab powinien być stosowany w połączeniu z innymi terapiami w celu uzyskania najkorzystniejszego wyniku, sposób działania rytuksymabu i jego wpływ na układ odpornościowy poza wyczerpaniem limfocytów B. Rola komórek B w cukrzycy autoimmunologicznej Mysz NOD jest dobrze scharakteryzowanym modelem cukrzycy autoimmunologicznej, która, jak się uważa, wykazuje wiele mechanizmów leżących u podstaw patogenezy choroby u ludzi (10), i jako taka jest prawdopodobnie pouczająca w badaniu rola komórek B w T1D. Jednojądrzaste nacieki u myszy NOD i ludzkich wysepek obejmują głównie limfocyty T CD4 + i CD8 +, ale opisano komórki B, komórki NK, komórki dendrytyczne i makrofagi (10-12). Główną rolę komórek T w cukrzycy autoimmunologicznej wykazano w modelu NOD przez zdolność komórek T do przenoszenia choroby i ochronę zapewnianą przez immunoterapie nakierowane na komórki T (13. 16). Dokładna funkcja autoreaktywnych komórek B była trudniejsza do ustalenia (ryc. 1). Autoprzeciwciała specyficzne dla wysepek ukierunkowane na główne autoantygeny, takie jak dekarboksylaza kwasu glutaminowego i insulina, można wykryć w surowicy u myszy NOD iu pacjentów i były doskonałym wskaźnikiem autoimmunizacji i predykatora choroby u pacjentów z cukrzycą i krewnych (17, 18). Jednak bezpośrednia patogenna rola autoprzeciwciał jest kontrowersyjna. Greeley i in. donieśli, że autoprzeciwciała matki są ważne dla rozwoju choroby u myszy NOD (19), ale cukrzyca nie może być przenoszona przez autoprzeciwciała. U myszy NOD istotność komórek B wyraźnie wykazano dzięki dramatycznemu zmniejszeniu liczby przypadków zapalenia wyrostka robaczkowego i częstości występowania cukrzycy po wyczerpaniu limfocytów B przy użyciu przeciwciał anty-IgM przy urodzeniu lub u myszy NOD genetycznie z niedoborem komórek B (20).
[więcej w: ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze, zespół aspergera test, zielony jęczmień gdzie kupić ]