Związek pomiędzy przedoperacyjnym oporem płuc płucnym a wynikiem operacji zmniejszenia objętości płuc u chorych z rozedmą płuc

Przewlekła obturacyjna choroba płuc, która szacuje się na 14 milionów osób w Stanach Zjednoczonych, charakteryzuje się obecnością obturacji dróg oddechowych z powodu przewlekłego zapalenia oskrzeli lub rozedmy płuc. W przewlekłym zapaleniu oskrzeli przepływ powietrza jest blokowany przez stany zapalne i obrzęki dróg oddechowych , nadmierne wydzielanie śluzu i zwężenie mięśni gładkich oskrzeli. W rozedmie płuc przepływ powietrza jest utrudniony przez utratę sprężystego odrzutu i zmniejszone uwięzienie dróg oddechowych w wyniku zniszczenia miąższu. W ostatnich latach chirurgia zmniejszająca objętość płuc została przywrócona, aby złagodzić duszność i poprawić tolerancję wysiłku u wybranych pacjentów z rozedmą płuc. Operacja ta, po raz pierwszy zasugerowana przez Brantigana pod koniec lat 50. XX wieku, usuwa słabo funkcjonujące obszary peryferyjne z wydzielanym płucem.3 W większości przypadków serii, pacjenci wybrani do operacji mają heterogenny rozkład zniszczenia miąższu, najlepiej wyśrodkowany w górnych płatach. Taka dystrybucja występuje tylko u około 25 procent pacjentów z chorobą o nasileniu umiarkowanym do ciężkiego.4 Pierwsze wyniki były obiecujące, ale nie wszyscy pacjenci odnoszą korzyść z chirurgii.5-9
W tym raporcie zmieniono fizjologię, a nie anatomię, aby przewidzieć korzyści z operacji. Jeżeli, zgodnie z propozycją Brantigana, operacja zmniejszania objętości płuc poprawia czynność płuc przez zwiększenie sprężystego odrzutu i uwięzienia dróg oddechowych, wówczas najważniejszą determinantą reakcji jest zakres, w jakim utrata odrzutu i tasowania dróg oddechowych jest odpowiedzialna za utrudnienie przepływu powietrza.3 Uważa się, że pacjenci z niedrożnością spowodowaną wewnętrzną chorobą dróg oddechowych nie odnoszą korzyści z tego rodzaju operacji. Testy czynności płuc powszechnie stosowane do oceny kandydatów do operacji zmniejszenia objętości płuc nie determinują mechanizmów odpowiedzialnych za niedrożność przepływu powietrza u danego pacjenta.
Uznaliśmy, że opór płuc mierzony podczas wdechu będzie użytecznym kryterium przesiewowym do oceny przydatności pacjentów do leczenia chirurgicznego. Pacjenci z wyraźnie podwyższoną odpornością na wdech mogą mieć głównie chorobę dróg oddechowych. Przewidywaliśmy, że u takich pacjentów przepływ wydechowy nie poprawi się w odpowiedzi na operację zmniejszenia objętości płuc. Odwrotnie, pacjenci z mniej podniesionym oporem wdechowym mogą mieć niedrożność w wyniku dynamicznego zapaści dróg oddechowych z powodu utraty tetheringu dróg oddechowych przez miąższ płuc. Przewidywaliśmy, że u tych pacjentów przepływ wydechowy ulegnie poprawie w wyniku zabiegu chirurgicznego w celu zmniejszenia objętości płuc.
Metody
Pacjenci
Tabela 1. Tabela 1. Przedoperacyjna charakterystyka 29 pacjentów. Dwudziestu dziewięciu pacjentów, 16 mężczyzn i 13 kobiet, z ciężką, przewlekłą obturacyjną chorobą płuc w końcowym stadium choroby, prawdopodobnie z powodu rozedmy płuc, zgodziło się wziąć udział w badaniu, które przeprowadzono w okresie od października 1994 r. Do lipca 1997 r. Wszyscy pacjenci wyrazili pisemną, świadomą zgodę. zgodnie z protokołem zatwierdzonym przez instytucjonalną komisję odwoławczą szpitala. Wszyscy pacjenci ukończyli badanie. Podstawową charakterystykę pacjentów zestawiono w Tabeli 1. Szczegóły zabiegu chirurgicznego, ale nie przedoperacyjne badania fizjologiczne, opisano wcześniej dla 11 z tych pacjentów.
Pacjenci byli w wieku od 42 do 75 lat (średnia [. SD], 59,6 . 8,6), a wszyscy stanowili między 80 a 130 procent ich idealnej masy ciała
[przypisy: bikalutamid, hurtownia portfeli, alprazolam ]
[podobne: zespół mielodysplastyczny, zespół pradera williego, zespol retta ]