urologia jarochowskiego poznań

Dowody z wielu różnych badań sugerują, że komórki B działają jako komórki prezentujące antygen wysepek dla autoreaktywnych komórek T u myszy NOD i że autoprzeciwciała ekspresjonowane na powierzchni komórki poprawiają wychwyt i prezentację autoantygenów (21. 24). Co ważne, wczesna utrata komórek B nie eliminuje zapalenia trzustki u myszy NOD, co sugeruje, że autoreaktywne komórki B mogą być niezbędne w późnych stadiach choroby, aby zwiększyć autoreaktywność i promować rozprzestrzenianie się epitopów (20, 21). Odkrycie to ma istotne implikacje kliniczne, ponieważ terapie zubożające komórki B, takie jak rytuksymab, byłyby najbardziej użyteczne u pacjentów nowo zdiagnozowanych z biorcą T1D lub przeszczepem wysepek (25). Figura 1Anti-CD20 i komórki B w autoimmunizacji. Autoreaktywne komórki B odgrywają rolę w chorobach autoimmunologicznych poprzez wytwarzanie krążących autoprzeciwciał i / lub ich rolę jako komórek prezentujących antygen dla autoreaktywnych limfocytów T po wychwyceniu własnych antygenów przez autoprzeciwciała na powierzchni komórki, które zwiększają ich zdolności do prezentacji antygenu (i). Rytuksymab i inne mAb anty-CD20 usieciowały CD20 na powierzchni komórek B i indukują ubytki komórek B głównie przez ADCC, chociaż sugerowano również zależną od dopełniacza cytotoksyczność (CDC) i apoptozę (ii). Blokowanie komórek B zależne od anty-CD20 zapobiega interakcji z autoreaktywnymi komórkami T (iii) i zmniejsza ilość krążących autoprzeciwciał (iv), chociaż z dużo wolniejszą kinetyką. Wreszcie, jak sugerują Hu et al. w swoim badaniu w tym wydaniu JCI (1), terapia anty-CD20 może indukować Treg i populację limfocytów B regulatorowych (limfocyty CD4 + Foxp3 + Tregi i transformacja typu 2 [T2]), które mogą odgrywać rolę w przywracaniu tolerancji immunologicznej, prawdopodobnie poprzez wytwarzanie IL-10 (v). Nowe przeciwciała monoklonalne celujące w mysie CD20 i indukujące deplecję limfocytów B zostały ostatnio opracowane (26), a transgeniczne myszy eksprymujące hCD20 w komórkach B zostały wygenerowane na tle genetycznym myszy FVB (27), a obecnie Hu et al. (1) na tle NOD. Co ważne, zakres i zmienność tkanki limfocytów B po terapii anty-CD20 wydaje się podobny w tych modelach, co sugeruje, że mogą one dostarczyć klinicznie istotnych informacji. Co najważniejsze, Hu et al. wykazali, że terapia anty-CD20 u nowonarodzonych diabetycznych myszy hCD20 / NOD odwracała cukrzycę u jednej trzeciej leczonych myszy, dostarczając bardzo potrzebnego eksperymentalnego uzasadnienia dla badania rytuksymabu w T1D, zwłaszcza, że badania kliniczne są już w toku (28 ). Nie jest jasne, dlaczego tylko jedna trzecia myszy uzyskała euglikemię, ale protokół zastosowany przez Hu et al., Który polegał na oczekiwaniu sześć dni po rozpoznaniu cukrzycy przed rozpoczęciem leczenia, punkt, w którym większość resztkowych wysepek uległa zniszczeniu, mógł przyczynić się do do niskiego wskaźnika sukcesu
[więcej w: ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze, zatorowość płucna objawy, zespół aspergera u dorosłych ]