Rekonstrukcja pełnego ludzkiego genomu cytomegalowirusa w BAC ujawnia, że RL13 jest silnym inhibitorem replikacji

Ludzki wirus cytomegalii (HCMV) w materiale klinicznym nie może skutecznie replikować in vitro, dopóki nie zostanie zaadaptowany przez mutację. W konsekwencji, HCMV typu dzikiego różni się zasadniczo od pasażowanych szczepów wykorzystywanych w badaniach. Aby wygenerować genetycznie nienaruszone źródło HCMV, sklonowaliśmy szczep Merlin do samorozpakowującego się BAC. Klon BAC Merlin miał mutacje w genie RL13 i locus UL128, które nabyto podczas ograniczonej replikacji in vitro przed klonowaniem. Kompletny zestaw genów HCMV typu dzikiego zrekonstruowano w odniesieniu do oryginalnej próbki klinicznej. Charakterystyka wirusów generowanych przez naprawione BAC ujawniła, że RL13 skutecznie reprymuje replikację HCMV w wielu typach komórek; ponadto mutanty RL13 szybko i powtarzalnie pojawiły się w transfektantach. Wirus nabył także mutacje w genach UL128, UL130 lub UL131A, które hamowały wzrost wirusa specyficznie w komórkach fibroblastów w postaci dzikiej. Dalej stwierdzamy, że RL13 koduje wysoce glikozylowane białko otoczki wirionu, a zatem ma potencjał do modulowania tropizmu. Aby przezwyciężyć szybkie pojawianie się mutacji w genetycznie nienaruszonym HCMV, opracowaliśmy system, w którym RL13 i UL131A były warunkowo reprymowane podczas propagacji wirusa. To technologiczne posunięcie pozwala obecnie na prowadzenie badań z klonalnym, scharakteryzowanym szczepem HCMV zawierającym kompletny dopełniacz genu typu dzikiego i obiecuje zwiększyć kliniczne znaczenie podstawowych badań nad HCMV. Wprowadzenie Ludzki wirus cytomegalii (HCMV) jest klinicznie ważnym herpeswirusem, który jest wszechobecny w ludzkich populacjach na całym świecie (1). Po pierwotnej infekcji następuje utrzymywanie się przez całe życie, podczas którego reaktywacja wirusa musi być stale hamowana przez nadzór immunologiczny gospodarza. Mutoidowe komórki progenitorowe są uznanym miejscem opóźnienia, z zakaźnym wirusem wytwarzanym po różnicowaniu do makrofagów lub komórek dendrytycznych. Ciężką chorobę obserwuje się najczęściej, gdy odporność jest zagrożona przez zakażenie (np. HIV / AIDS) lub terapię immunosupresyjną (np. U biorców przeszczepów). HCMV jest również wiodącą wirusową przyczyną wrodzonej niepełnosprawności i wad rozwojowych, która była podstawową podstawą do uznania go przez amerykański Instytut Medycyny za najwyższy priorytet dla szczepionek (2). Choroba HCMV może objawiać się szerokim zakresem stanów klinicznych (np. Zapalenie płuc, zapalenie okrężnicy, zapalenie siatkówki, zapalenie wątroby, stwardnienie tętnic lub zakażenie ogólnoustrojowe), odzwierciedlając zdolność wirusa do infekowania szerokiego zakresu typów komórek in vivo (3. 7) . Pomimo tego szerokiego tropizmu in vivo, tylko fibroblasty wspierają skuteczny wzrost hodowanych szczepów in vitro. Docenianie patogenezy HCMV jest silnie uzależnione od badań przeprowadzonych przy użyciu szczepów AD169 i Towne o wysokim natężeniu ruchu. Jednak wiadomo, że szczepy te mają zarówno utratę wirulencji, jak i znaczne zmiany w genomach podczas pasażowania w hodowli komórkowej (8. 10). Genom HCMV może być reprezentowany jako ab-UL-b-a-c-a -US-ca, gdzie UL i US oznaczają długie i krótkie unikalne regiony i ba / b. A. i ca / c. a. wskazują odwrócone powtórzenia flankujące unikalne regiony. AD169 i Towne uzyskały duże delecje (odpowiednio 15 kb i 13 kb) w UL / b. region oprócz defektów w innych genach, które są zbędne do wzrostu w fibroblastach (11. 18). UL / b. region koduje wirusową chemokinę CXCL (gen UL146, pozycja 19), homolog receptora czynnika martwicy nowotworu (gen UL144, pozycja 20), funkcje unikania komórek naturalnych zabójców (geny UL141 i UL142, pozycje 21. 23), regulator opóźnienia (gen UL138, pozycje 24, 25) i kilka innych niescharakteryzowanych funkcji. Dlatego UL / b. region może przyczyniać się do wirulencji za pomocą kilku ścieżek
[przypisy: zapalenie okostnej objawy, zespół pradera williego, zakrzepica żył objawy ]