Rekombinowana ludzka interleukina-2, rekombinowany ludzki interferon alfa-2a lub oboje w przerzutowym raku nerkowokomórkowym czesc 4

W tym samym okresie 722 pacjentów uznano za niekwalifikujących się, ze względu na status sprawności ECOG 2 lub więcej (25 procent), wiek poniżej 18 lat lub powyżej 65 lat (17 procent), dysfunkcję narządów (13 procent), przerzuty do mózgu (12 procent ), wcześniejsze leczenie (11 procent), odmowa ze strony pacjenta (6 procent) lub różne powody (16 procent). Tabela 1. Tabela 1. Charakterystyka pacjentów. Nie było statystycznie istotnych różnic w charakterystyce pacjentów wśród trzech grup leczenia (tabela 1). Większość pacjentów (77 procent) uzyskała wynik na poziomie 0, a większość (93 procent) poddano nefrektomii. Po przeanalizowaniu danych stwierdzono, że 7 z 425 pacjentów nie spełnia kryteriów kwalifikowalności; 11 pacjentów nie otrzymało żadnego leczenia cytokiną. Ci pacjenci zostali włączeni do analizy zamiaru leczenia.
Charakterystyka i toksyczne efekty leczenia
Leczenie indukcyjne podano 132, 146 i 136 pacjentom odpowiednio w grupach 1, 2 i 3, a 29, 59 i 47 pacjentów otrzymało leczenie podtrzymujące. Średnia zawartość procentowa każdego środka dostarczonego podczas leczenia indukcyjnego (obejmującego zarówno zmniejszenie dawki, jak i przerwanie leczenia) wyniosła 61 procent (grupy i 3) dla interleukiny 2, a 86 procent i 72 procent (grupy 2 i 3, odpowiednio) dla interferon alfa-2a. Po niepowodzeniu początkowego leczenia, 48 pacjentów początkowo przydzielonych do interleukiny-2 otrzymało interferon alfa-2a, a 65 początkowo przydzielonych do interferonu alfa-2a otrzymało interleukinę-2. U tych pacjentów nie obserwowano niezwykłego stopnia toksyczności.
Tabela 2. Tabela 2. Stopień 3 lub 4 Zdarzenia niepożądane obserwowane podczas leczenia indukcyjnego. Tabela 2 przedstawia zdarzenia niepożądane stopnia 3 lub 4 obserwowane w każdej grupie poddanej leczeniu podczas cykli indukcyjnych. Więcej działań niepożądanych obserwowano w grupach otrzymujących interleukinę-2 (grupy i 3) niż w grupie otrzymującej sam interferon alfa-2a (grupa 2), ale nie było istotnych różnic w liczbie zdarzeń niepożądanych pomiędzy grupą otrzymującą interleukinę -2 wyłącznie i grupa otrzymująca interleukinę-2 plus interferon alfa-2a, z wyjątkiem gorączki 3. lub 4. stopnia, która była częstsza w przypadku leczenia skojarzonego (P = 0,02). Gorączka i niedociśnienie były najczęstszymi zdarzeniami niepożądanymi w obu grupach otrzymujących interleukinę-2. Wszyscy pacjenci powrócili do zdrowia i powrócili do stanu sprzed leczenia w odniesieniu do tych zdarzeń niepożądanych.
W okresie leczenia lub w ciągu miesiąca po kuracji, 22 pacjentów (5,2 procent) zmarło z przyczyn niezwiązanych z rakiem nerkowokomórkowym: 13 pacjentów (9,4 procent) w grupie 1, (0,7 procent) w grupie 2, oraz 8 (5,7 procent) w grupie 3. Ci pacjenci byli istotnie bardziej podatni na wyniki o niskim wskaźniku sprawności na początku leczenia (P = 0,01), odstępy bez przerzutów wynoszące mniej niż jeden rok od rozpoznania (P = 0,01) , utrata masy ciała o co najmniej 10 procent przed leczeniem (P = 0,004) i dawki interleukiny-2 poniżej średniej dawki otrzymanej przez wszystkich pacjentów otrzymujących interleukinę-2 (P = 0,03).
Odpowiedź na leczenie
Pacjentów, którzy otrzymywali co najmniej pięć dni leczenia interleukiną-2 lub 4 tygodnie interferonem alfa-2a, oceniano w celu ustalenia, czy ich choroba odpowiedziała na leczenie.
[patrz też: hurtownia portfeli, bimatoprost, ceftriakson ]
[podobne: zakrzepica żył objawy, wash master, zapalenie migdałków objawy ]