przychodnia 3 maja warszawa

Porównywalne wyniki uzyskano stosując BAC pozbawione znacznika eGFP (dane nie przedstawione). Wirusy z naprawionym RL13 (RCMV1159) lub UL128 (RCMV1160) wytworzyły znacznie mniejsze łysinki niż podwójny mutant (RCMV1158). Ponadto wirus (RCMV1161) z naprawionymi obydwoma genami wytwarzał nawet mniejsze łysinki. RL13 i UL128 działają zatem niezależnie, ograniczając transmisję komórek do komórek lub wytwarzanie wirusów w hodowlach fibroblastów. Figura 4 Wzrost wirusów pochodzących z BAC w HFFF. Obrazy pokazują eGFP wyrażany przez płytki utworzone w HFFF 3 tygodnie PT z DNA BAC, jak wskazano. Pręty skali: 100 .m. Figura 5 Wzrost wirusów pochodzących z BAC w HFFF. (A) Obszary poszczególnych łysinek po 3 tygodniach PT, z komórkami nałożonymi w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa bez komórek. (B) Kinetyka infekcji mierzona za pomocą analizy FACS. (C) Kinetyka zakaźnego uwalniania wirusa do pożywki hodowli w B, z słupkami błędu pokazującymi średnią. SD. (D) Powierzchnia blaszek wytworzonych przez wirus zebrany z pożywki w C, z każdą próbką pochodzącą od najwcześniejszego punktu czasowego, w którym było więcej niż 10 łysinek. W celu dalszego zbadania, HFFF transfekowane BAC znakowanymi eGFP bez nakładki monitorowano w czasie. Płytki utworzone początkowo przez wirusy z naprawionymi UL128, RL13 lub obydwoma genami (RCMV1159, RCMV1160 i RCMV1161) były następnie przerośnięte przez niezainfekowane komórki. Aby zachęcić do rozprzestrzeniania się wirusa, komórki transfekowane pAL1159, pAL1160 lub pAL1161 poddawano trypsynizacji w odstępach 7-dniowych i ponownie umieszczano w tej samej kolbie bez dodawania ani usuwania komórek. Gen reporterowy eGFP zastosowano do identyfikacji zainfekowanych komórek (Figura 5B), a poziomy wolnych od komórek mierzono przez miareczkowanie (Figura 5C). Wskaźniki rozprzestrzeniania się wirusa przez pojedynczą warstwę (Figura 5B) były zgodne z względnymi rozmiarami łysinek (Figura 5A), przy czym najwolniejszy wzrost występował, gdy zarówno RL13 jak i UL128 były zarówno naprawione (Figura 5, Ap). Naprawianie RL13 lub UL128 również dawało wyraźne zmniejszenie poziomów zakaźnego wirusa uwalnianego do supernatantu (Figura 5C). Naprawa obu genów opóźniła rozprzestrzenianie się zakażenia przez pojedynczą warstwę, ale znaczne i wzrastające ilości zakaźnego wirusa zostały uwolnione przez 5. 7 tygodni PT (Figura 5C). W miareczkowaniach przeprowadzanych w celu wytworzenia figury 5C, rozmiary płytek były w dużej mierze zgodne z tymi przedstawionymi na fig. 5A. Jednak niektóre płytki z naprawionych wirusów były znacznie większe niż większość. Rozmiary łysinek zmierzono w najwcześniejszym możliwym punkcie czasowym: 2 tygodnie PT dla RCMV1158, 3 tygodnie PT dla RCMV1159 i RCMV1160 i 4 tygodnie PT dla RCMV1161 (Figura 5D). Dwie wyraźne wyraźne rozmiary płytek były widoczne dla RCMV1159. Trzy większe płytki ekspandowano indywidualnie w HFFF, a RL13 amplifikowano za pomocą PCR i sekwencjonowano. Każdy wirus zawierał te same 2 mutacje w RL13, konkretnie C. A w nt 11286 (co daje S (Y)) i C. G przy nt 11436 (w wyniku wprowadzenia kodonu stop w ramce). Sekwencjonowanie wirusów pochodzących z 3 największych płytek RCMV1161 nie ujawniło żadnych mutacji w RL13 lub UL128L. Naprawa RL13 powoduje defekty wzrostu w komórkach nabłonkowych. Przywrócenie RL13 niezależnie od supresji replikacji wirusa UL128 w fibroblastach, z około 10% wirusem remutowanym w RL13 przez 3 tygodnie PT (patrz powyżej, Figura 5D). Aby określić, czy efekt ten jest ograniczony do fibroblastów lub czy RL13 może być korzystny w innych typach komórek (jak w przypadku UL128L), komórki nabłonka barwnikowego siatkówki (ARPE-19s) transfekowano pAL1160 lub pAL1161 (tabela 3) i wielkość płytek zmierzono (Figura 6A). Przez cały czas mierzone punkty, płytki od wirusa pozbawionego RL13 (pAL1160) były większe niż te z wirusa, w którym RL13 został naprawiony (pAL1161)
[patrz też: zapalenie okostnej objawy, zielony jęczmień działanie, zespół lyncha ]