Mutacje w genie dla kardiopatycznego białka wiążącego miozynę C i rodzinnej kardiomiopatii przerostowej o późnym początku ad

Probandy otrzymały diagnozę rodzinnej kardiomiopatii przerostowej (grubość ściany lewej komory,> 13 mm przy braku drażliwej diagnozy), jak opisano wcześniej, 8,11 bez uprzedniego poznania ich genotypu. Członkowie rodziny, u których stwierdzono kardiologiczną mutację białka C wiążącą miozynę, oceniano również klinicznie. Mutacje u dorosłych w wieku 20 lat i starszych, u których maksymalna grubość ściany lewej komory była mniejsza niż 13 mm lub u dzieci lub młodzieży (wiek <20 lat) z normalną grubością ściany komórkowej dla powierzchni ciała uznawano za niepłodną. . Wyniki u pacjentów z przerostem mięśnia sercowego i błędnymi diagnozami (takimi jak nadciśnienie układowe) uznano za nieokreślone. Zgony pacjentów, którzy uczestniczyli w badaniach genetycznych i zgony obowiązkowych nosicieli, zostały sklasyfikowane jako niesercowe, związane z chorobą lub nagłe, jak opisano wcześniej.8 Rodzin badania oznaczono kolejnymi literami alfabetu lub liczb. Analizy Penetrance and Survival Disease
Penetracja choroby (z chorobą zdefiniowaną przez grubość ściany komór większej niż 13 mm) u pacjentów z mutacjami w genie białka wiążącego miozynę w sercu C porównywano z penetracją choroby u pacjentów z reprezentatywnymi mutacjami w genach ciężkiego łańcucha .-miozyny11, 20 i troponinę sercową T, 8 w różnym wieku. Porównano różnice pomiędzy wartościami średnimi dla maksymalnej grubości ściany lewej komory serca, a wartości dwustronne P obliczono testem t Studenta przy użyciu oprogramowania Statview (Abacus Concepts, Berkeley, CA).
Obliczono krzywe przeżycia granicznego Kaplana-Meiera i porównano je zgodnie z metodą log-rank, jak opisano wcześniej .8,21,22
Badania genetyczne
Dwa genomowe klony zawierające 5. Lub 3. Części sercowego białka wiążącego miozynę C (dane nie pokazane) wyizolowano z ludzkiej genomowej biblioteki P1 z użyciem starterów zaprojektowanych z komplementarnego DNA (cDNA) 18 i sekwencji z danych Europejskiego Laboratorium Biologii Molekularnej bank (nr dostępu X84075), jak opisano wcześniej.23
Trzy fragmenty EcoRI-BamHI i jeden fragment BamHI subklonowano z DNA P1. Sekwencje nukleotydowe tych subklonów określono za pomocą zestawu do sekwencjonowania DNA Sequenase wersja 2.0 (United States Biochemical, Cleveland), zestawu do sekwencjonowania cyklicznego ABI PRISM (Perkin-Elmer, Foster City, CA) lub obu. Granice między intronem a egzonem zostały ustalone przez porównanie sekwencji genomowej i cDNA.18 Całą sekwencję białka wiążącego miozynę sercową C wprowadzono do bazy danych GenBank (numer dostępu U91629).
Identyfikacja mutacji w genie C białka Sercowego wiążącego miozynę
Uzyskaliśmy od 5 do 30 ml krwi obwodowej z każdego probandu; DNA wyizolowano jak opisano wcześniej. 10 Egzony od 2 do 35 kodujące sekwencje białkowe amplifikowano z genomowego DNA za pomocą starterów zaprojektowanych z sekwencji intronowych (dostępne w Internecie pod adresem http://genetics.med.harvard.edu/~ seidman). Fragmenty genomowego DNA zamplifikowane za pomocą reakcji łańcuchowej polimerazy (PCR) oczyszczono przy użyciu zestawu QIAquick PCR Purification kit (QIAGEN, Santa Clarita, CA) w celu usunięcia resztek starterów i zsekwencjonowania za pomocą zestawu do sekwencjonowania cyklicznego ABI PRISM (Perkin- Elmer).
Potwierdzenie mutacji i genotypowanie rodziny
Warianty sekwencji C białka wiążącej miozynę niezależnie potwierdzono w próbkach DNA z probandów przez trawienie enzymem restrykcyjnym, hybrydyzację swoistą dla oligonukleotydów lub układ odpornościowy amplifikacji opornej na ampicynę.
[hasła pokrewne: ceftriakson, bimatoprost, bifidobacterium ]
[podobne: zespół tietza, ziarnica zlosliwa, ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze ]