Mutacje w genie dla kardiopatycznego białka wiążącego miozynę C i rodzinnej kardiomiopatii przerostowej o późnym początku ad 7

Chociaż możliwe jest, że niektóre z tych mutacji pozostaną nietradycyjne przez całe życie, analizy rodowodów wskazują na zgodność między genotypem i fenotypem u najstarszych członków każdej rodziny. W związku z tym wysunięto hipotezę, że penetrację choroby wśród osób z defektami białek C wiążących się z miozyną sercową zwiększa się wraz z wiekiem. Chociaż często jest uważana za chorobę młodą, kardiomiopatia przerostowa jest również diagnozowana u osób starszych. Starsi pacjenci z kardiomiopatią przerostową występują z typowymi objawami choroby, w tym dusznością, dławicą i omdleniem, ale często te objawy przypisuje się innym zaburzeniom, takim jak choroba wieńcowa, wada zastawkowa serca i nadciśnienie tętnicze, które stają się częstsze wraz z wiekiem. 27, 28 Wyniki echokardiograficzne charakterystyczne dla kardiomiopatii przerostowej u osób w podeszłym wieku (np. Zwiększona grubość ścianki, zmniejszona wielkość komory lewej komory i nadnormalna funkcja skurczowa) mogą być podobne do obserwowanych u młodych pacjentów, ale niektóre różnice morfologiczne (np. przegięcie w przegrodzie i zniekształcenie dróg odpływu lewej komory) .29-31 Ponieważ dostępnych jest niewiele danych z badań rodzinnych kardiomiopatii przerostowej u osób w podeszłym wieku, nie wiadomo, czy ta choroba ma podłoże genetyczne. Biorąc pod uwagę naturalną historię i kliniczne objawy kardiomiopatii wywołanej przez mutacje C białek C wiążących się z miozyną, niektóre przypadki kardiomiopatii przerostowej u osób starszych są prawdopodobnie dziedziczne i spowodowane mutacjami w tym genie białka sarkomerów.
Sercowe białko C wiążące miozynę C jest obfitym białkiem miofibrylarnym, które nie uczestniczy bezpośrednio w wytwarzaniu siły, ale ma unikalne funkcje w sarkomerach. Ekspresja białka podczas embriogenezy odpowiada pojawieniu się prążków poprzecznych 32, co implikuje rolę rozwojową w wyrównaniu grubych włókien. Reszty karboksylowe 372-aminokwasów białka są wymagane do włączenia w filamenty grube pasma A, 15, gdzie peptyd wiąże ciężki łańcuch miozyny i titynę. Osiem zgłoszonych tu wad (tabela 2) i kilka zgłoszonych poprzednio 6,7,19,33 to mutacje w miejscu splicingowym, insercje i delecje. Oczekuje się, że te defekty będą kodować skrócone peptydy, które mogą nie być zdolne do włączenia do pasm A sarkomeru. Wynikająca z tego niedostateczność białka C wiążącego miozynę C może zaburzyć integrację strukturalną jednostki kurczliwej z cytoszkieletem miocytu. Model ten dodatkowo sugeruje, że całkowity brak białka może być śmiertelny, dostarczając w ten sposób jednego wyjaśnienia dla braku homozygotycznych mutacji u dowolnego potomstwa trzech spokrewnionych małżeństw.
Białko C wiążące miozynę sercową reguluje również skurcz, stymulując aktywowaną aktywacją miozynę sercową ATPase13,17 i wpływając na generowanie napięcia miofibryli i prędkość skurczową.34 Fosforylacja białka C wiążącego miozynę C przez szlak wrażliwy na katecholinę 17 może zapewniać dynamiczną regulację te procesy. Cztery nowe mutacje missense (Tabela 1) i jedna wcześniej zgłoszona mutacja19 są zgrupowane w sekwencjach flankujących domenę fosforylacji (Figura 1)
[podobne: Corsodyl, zespół lyncha, teosyal ]
[hasła pokrewne: zespół aspergera u dorosłych, zespół fallota, zespół lyncha ]