Mutacje w genie dla kardiopatycznego białka wiążącego miozynę C i rodzinnej kardiomiopatii przerostowej o późnym początku ad 5

Dwie mutacje zidentyfikowane w eksonie 25 (InsG791) i eksonie 30 (InsAA1042) były wstawkami odpowiednio jednej pary zasad i dwóch par zasad. Wykryto także delecje jednego i dwóch nukleotydów w eksonie 23 (DelC698) i eksonie 28 (DelCT955). Chociaż specyficzne zmiany wynikające z tych defektów były różne, każdy powodował przesunięcie ramki w odpowiednim RNA, który kodował nowe aminokwasy i sygnał przedwczesnego zakończenia. Uważa się, że aminokwasy karboksylanowe, które są wymagane do włączenia białka C wiążącego miozynę C w pasma sarkomeru A, interakcji tyiny i wiązania miozyny, 14,15 są nieobecne lub zmutowane w każdym z tych ośmiu defektów. Kilka rodzin podzieliło tę samą mutację powodując przerostową kardiomiopatię. Dotknięci członkowie rodzin 153, BL i BW dzielili jedną wstawkę do pary zasad (InsG791); dotknięci członkowie Rodziny I i R dzielili transwersję adenozyna-do-guanina w intronie 12 (Int12ASA-2G), co zmienia splicing RNA. Typowy haplotyp choroby występował u osób dotkniętych chorobą (dane nie przedstawione), co wskazuje, że mutacja powodująca spowodowała kardiomiopatię przerostową w rodzinach 153, BL i BW, a także w rodzinach I i R. Przeciwnie, wada Arg502Gln w rodzinach BD i XX powstały na różnych haplotypach, co wskazuje, że w tych rodzinach wystąpiły niezależne zdarzenia mutacji.
Trzy małżeństwa wystąpiły między spokrewnionymi osobami z identycznymi mutacjami C białek wiążących miozynę. Genotypy potomstwa osobników III-27 i III-28 (w Rodzinie 153), Pacjenci IV-69 i IV-70 (w Rodzinie 153) oraz Pacjenci III-12 i III-13 (w Rodzinie I) nie wykazywali homozygotyczności dla dowolnej z tych mutacji (Figura 2).
Kliniczne cechy Mutacji Białek Sercowych wiążących miozynę
Genotypowanie 574 członków rodziny zagrożonych dziedziczeniem mutacji powodujących kardiomiopatię przerostową zidentyfikowało wady u 212 osób. Badania genetyczne potwierdziły rozpoznaną klinicznie chorobę u 8 dzieci i młodzieży (wiek, <20 lat) i 113 dorosłych pacjentów (> 20 lat). Zakres i rozkład objawów klinicznych i objawów przerostu serca u tych pacjentów był podobny do obserwowanego u pacjentów z innymi mutacjami powodującymi kardiomiopatię przerostową (dane nie przedstawione).
Ryc. 3. Ryc. 3. Powiązana z wiekiem penetracja rodzinnej przerostowej kardiomiopatii spowodowanej przez mutacje w genach dla sercowego białka wiążącego miozynę C, sercowej troponiny T i ciężkiego łańcucha sercowego .-miozyny. Pręty stałe oznaczają odsetek osób z obu mutacjami C białek sercowych wiążących miozynę i przerostem serca. Porównywalne dane kliniczne dla troponiny sercowej T i sercowego łańcucha ciężkiego .-miozyny pochodzą z Watkins i wsp., 8 Solomon i wsp., 11,20 i naszych niepublikowanych danych. Istotne różnice w występowaniu rodzinnej przerostowej kardiomiopatii spowodowanej przez kardiologiczne mutacje wiążące miozynę C i kardiomiopatię przerostową wywołaną przez mutacje w troponinie sercowej T lub ciężkim łańcuchu sercowym .-miozyny są wskazane w następujący sposób: gwiazdki oznaczają P <0,05, sztylet P < 0,005 i podwójne sztylety P <0,001.
Mutacje białek C wiążące mięśnia sercowe zidentyfikowano również w próbkach od 91 członków rodziny, u których nie występowały kliniczne objawy kardiomiopatii przerostowej.
[patrz też: ceftriakson, diltiazem, bifidobacterium ]
[więcej w: zapalenie nerwu twarzowego, zapalenie okostnej objawy, zapalenie przyzębia ]