laryngolog zambrów dąbkowski

Transkrypcja UL128 rozpoczyna się w regionie kodującym UL130, a mRNA inicjujący około 10 pz powyżej UL131A potencjalnie koduje białka UL131A i UL130 (26, 43). Operatory tet wstawiono w różnych miejscach powyżej regionów kodujących RL13 lub UL131A, a ich zdolność do selektywnego wspomagania replikacji wirusów RL13 + lub UL128 + w komórkach HFFF-tet badano empirycznie. Optymalną lokalizację operatorów tet określono jako operatora o pojedynczym tecie 19 bp powyżej RL13 (pAL1448) i operatorów 2 tet 33 bp powyżej UL131A (pAL1393; Tabela 3). Tworzenie płytki nazębnej było około 10-krotnie hamowane w komórkach HFFF w obecności nienaruszonego locus UL128, i to hamowanie zostało złagodzone przez zakażenie komórek TK HFFF za pomocą kontrolowanego tetem wirusa UL131A, RCMV1393 (Figura 9, B i C). Podobnie, tworzenie płytki nazębnej było około 10-krotnie hamowane w komórkach HFFF w obecności nienaruszonego RL13, i to hamowanie zostało złagodzone przez infekcję komórek HFFF-tet kontrolowanym przez Tet wirusem RL13, RCMV1448 (Figura 9, D i E) . Miana wirusów kontrolowanych przez tet otrzymanych z komórek HFFF-tet były zwiększone 18- do 32-krotnie w stosunku do wirusów nie kontrolowanych przez tet (Figura 9F). Ponadto sekwencjonowanie 10 klonów PCR UL128L i RL13 odpowiednio z RCMV1393 i RCMV1448 wykazało, że wszystkie zawierały sekwencję WT. Po przejściu w HFFF z tym zapasem RCMV1393, wirus był zdolny do infekowania komórek ARPE19 i produkował łysinki o wielkości równoważnej kontrolowanemu nie z Tetami wirusowi rodzicielskie RCMV1160 (Figura 9G). Na koniec, po sprawdzeniu, że zarówno RL13 jak i UL131A mogą być niezależnie kontrolowane przez tet, skonstruowano wirus, w którym oba geny zawierały operatorów tetowych powyżej swoich kodonów ATG. Podobnie jak poprzednie konstrukty, powstawanie płytki nazębnej było hamowane w komórkach HFFF przez obecność nienaruszonego locus RL13 i UL128, i tę represję łagodziła infekcja komórek HFFF-tet wirusem, w którym zarówno RL13 jak i UL128 były kontrolowane tet (RCMV1498 ) (Rys. 10, A i B). Figura 10 Równoczesna represja UL128L i UL13 przez wirusy pochodzące z BAC w komórkach HFFF-tet. Wielkość płytek wirusów wytworzonych w 3 tygodniu PT w komórkach HFFF (A) lub HFFF-tet (B), z komórkami nałożonymi w celu zapobiegania rozprzestrzenianiu się wirusa bez komórek. Punkty danych reprezentują indywidualne rozmiary płytek rejestrowane dla każdego mutanta. Tak więc, represja RL13 i UL131A w komórkach HFFF-tet w oczywisty sposób zapewnia środki do amplifikacji wirionów Merlin zawierających nienaruszone wersje RL13 i locus UL128. Dostępne są dwie opcje wytwarzania fenotypowo WT HCMV z tych wirusów: replikacja transkrypcji może być uwalniana przez dodanie doksycykliny do zainfekowanych komórek HFFF-tet lub, jak wykazano powyżej, końcowy cykl replikacji można przeprowadzić w HFFF. Dyskusja Laboratoria diagnostyczne już dawno zauważyły, że szczepy HCMV w próbkach klinicznych nie adaptują się łatwo do hodowli komórkowej. Nasza konstrukcja tego, co uważamy za pierwszy BAC zawierający kompletną, scharakteryzowaną kopię genetycznie nienaruszonego genomu HCMV dostarcza wyjaśnienia dla tego zjawiska, pokazując, że adaptacja zależy od 2 niezależnych mutacji, jednej w locus UL128 (wcześniej rozpoznane, ref. 26) i jeden w RL13 (zidentyfikowany w niniejszym badaniu). Do tej pory badania HCMV z konieczności wykorzystywały wirusy, które w różnym stopniu są zagrożone genetycznie. Chociaż wirusy przystosowane do laboratorium okazały się nieocenione, istnieje wyraźna potrzeba opracowania systemów, które reprezentują wirus WT odpowiedzialny za chorobę kliniczną. W tym celu genom Merlin (p5) został sklonowany przy użyciu technologii BAC, a sekwencja początkowego BAC (pAL1053) została porównana z sekwencją szczepu rodzicielskiego
[więcej w: olx jastrzębie zdrój, zapalenie przyzębia, zespół lyncha ]