Deplecja limfocytów B: nowa terapia cukrzycy autoimmunologicznej

Uważa się, że cukrzycę autoimmunizacyjną pośredniczą głównie limfocyty T. Jednak komórki B były zaangażowane w patogenezę choroby u myszy NOD. Chociaż badania przedkliniczne zostały ograniczone przez brak odczynników anty-CD20, które mogą indukować ubytek limfocytów B u myszy, trwają badania kliniczne z zastosowaniem zubożającego na B komórek monoklonalnego przeciwciała anty-CD20 (Rituximan) (Rituxan) u pacjentów z cukrzycą typu 1. W tym wydaniu JCI, Hu et al. opisać wytwarzanie transgenicznych myszy NOD, które eksprymują ludzki CD20 na komórkach B (patrz odnośny artykuł zaczynający się na stronie 3857). Pokazują, że terapia anty-CD20 indukuje depresję limfocytów B u tych myszy i zapewnia pewien poziom ochrony przed cukrzycą. Chociaż wiele pytań pozostaje bez odpowiedzi, ten model myszy stanowi pierwszą okazję do oceny potencjalnej wartości rytuksymabu jako nowej terapii cukrzycy autoimmunologicznej. Cukrzyca typu (T1D) jest chorobą autoimmunologiczną ukierunkowaną na produkcję insuliny. komórki w wysepkach trzustkowych Langerhansa. Pomimo wielu lat badań podstawowych i klinicznych, nie znaleziono żadnego lekarstwa na tę wyniszczającą chorobę. W związku z tym rośnie zainteresowanie immunoterapiami zatwierdzonymi dla innych chorób, które można racjonalnie zbadać u pacjentów z T1D. Pod tym względem, rytuksymab (Rituxan; Genentech), humanizowane mAb anty-CD20, które indukuje ubytek limfocytów B i jest zatwierdzone przez FDA do leczenia chłoniaka z komórek B, jest obecnie oceniany w badaniu klinicznym w T1D. Jednak do niedawna badania przedkliniczne ograniczały brak odczynników anty-CD20, które indukują depresję limfocytów B u myszy. W tym wydaniu JCI, Hu et al. rozwiązać ten problem przez generowanie transgenicznych myszy NOD, które eksprymują ludzkie CD20 na komórkach B (myszy hCD20 / NOD) (1). Traktowanie mysim mAb anty-CD20, który celuje w ten sam epitop, co rytuksymab, szybko indukowało całkowite zubożenie komórek B w węzłach chłonnych i szpiku kostnym oraz częściowe zubożenie w śledzionie, chociaż z ograniczonymi efektami w jamie otrzewnej. Co ważne, terapia anty-CD20 częściowo chroniła prediabetyczne myszy hCD20 / NOD przed chorobą i przywróconą euglikemią u jednej trzeciej nowych cukrzycowych myszy o początku. Ponadto Hu et al. sugerują, że ochrona przed chorobą wiąże się z generowaniem populacji komórek Treg i B regulatorowych. Tak więc, badanie Hu et al. dostarcza dowód zasady, która wspiera badanie terapii ukierunkowanych na anty-CD20a w T1D, a transgeniczna mysz stworzona przez tych autorów dostarcza przydatnego modelu do dalszego badania sposobu działania rytuksymabu i leków przeciw-CD20 drugiej generacji in vivo. Terapia anty-CD20 w autoimmunizacjiCD20 jest transbłonowym białkiem 35 kDa ulegającym ekspresji na niedojrzałych komórkach B rozpoczynających się na etapie preA B, na wszystkich dojrzałych limfocytach B z wyjątkiem komórek plazmatycznych i na chłoniakach z limfocytów B
[hasła pokrewne: zespół aspergera u dorosłych, ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze, zespół fallota ]