boląca grudka na wardze sromowej

Ponadto w większości istniejących BAC HCMV (w tym FIX, Ph, Towne, Toledo i AD169), RL13 jest mutowana jawnie przez delecje, przesunięcia ramek lub substytucje, które wprowadzają kodony przedwczesnej terminacji (27), i która pochodzi ze szczepu TB40 / E ( 54) zawiera unikalne podstawienie, które znacznie zmniejsza przewidywanie peptydu sygnałowego dla gpRL13 (AJ Davison, niepublikowane obserwacje). Odnosząc się do tego, zauważamy, że w 2 przypadkach wirusy pochodzące z BAC Merlin replikują względnie wydajnie w fibroblastach, ale zachowują nienaruszone RL13 (RCMV1159 [dane nie pokazane] i część RCMV1161, patrz Figura 5D). Sugeruje to, że inny gen HCMV może być wymagany do funkcji RL13 i że ten gen jest mniej podatny na mutację niż RL13. HCMV wykazuje najwyższy stopień zmienności sekwencji wewnątrzrdzeniowej dowolnego ludzkiego herpeswirusa, a RL13 jest członkiem małej grupy genów, które wykazują największą zmienność (27). Również wśród tej grupy są geny UL146 (27, 35, 36, 66. 68) i UL74 (gO) (27, 35, 69. 71), które są dobrze scharakteryzowane ze względu na ich użyteczność w izolowaniu klinicznym genotypów. Ciśnienie selekcji odpowiedzialne za generowanie takich stopni rozbieżności nie jest w pełni zrozumiałe, ale ich pochodzenie i być może era, w której działali, wydaje się być starożytna (66). Pomimo znacznej zmienności sekwencji pomiędzy szczepami HCMV, UL146 i UL74 są stabilne u poszczególnych pacjentów, a identyczne sekwencje UL146 wykryto u osób odległych geograficznie (35, 66). RL13 jest jednym z 14 członków rodziny genów RL11, który uważa się, że powstał poprzez duplikację genu, a następnie rozdzielił się podczas ewolucji naczelnych cytomegalowirusów (72). Kilku innych członków tej rodziny również ma hiperzmienny charakter. Jako białko otoczki wirionu, gpRL13 może być głównym celem dla neutralizującego przeciwciała i jest możliwe, że selekcja jest na niego wywierana in vivo w celu ucieczki przed humoralną odpowiedzią immunologiczną. Na poparcie tego, gdy mierzono odpowiedzi limfocytów T CD4 + na HCMV, RL13 była jedną z 5 najbardziej immunogennych ORF HCMV (73). Interesujące byłoby ustalenie, czy RL13 jest teraz stabilny lub czy mechanizm kierujący jego zmiennością genetyczną nadal działa. Powstaje pytanie, dlaczego RL13 ma szkodliwy wpływ na replikację wirusa zarówno w komórkach nabłonka, jak i fibroblastów w hodowli. Składniki wirionów kodowane przez locus UL128 są wyraźnie szkodliwe również w fibroblastach, ale są niezbędne do infekcji innych typów komórek. Ponieważ gpRL13 jest również obecny w wirionie, może podobnie modyfikować tropizm w pewien sposób, który nie został jeszcze podsumowany in vitro. Ostatnie badania sugerują, że HCMV jest zdolny in vivo do ustanowienia trwałych infekcji o niskim poziomie, które są skorelowane z obecnością glejaków (74. 76). Alternatywnie, zatem, RL13 może działać jako regulator, promujący utrzymywanie HCMV przez hamowanie przejścia do pełnej infekcji litycznej do czasu, gdy wymagane będzie rozprzestrzenianie wirusa. Wyraźnie istnieją sytuacje in vivo, co ilustruje UL138 (który sprzyja opóźnieniu przez hamowanie infekcji litycznej w progenitorach szpikowych CD34 +), gdzie może być korzystne dla wirusa ograniczanie lub ograniczanie infekcji produktywnych. Rozważono zastosowanie żywego HCMV jako środka do szczepienia, nośnika szczepionki i wektora do terapii genowej. Takie badania opracowuje się za pomocą szczepów przystosowanych do hodowli komórek, które utraciły funkcję RL13. Gdy szczep Toledo o niskim pasażu HCMV oceniano w ludzkim wirusie chal
[patrz też: zatorowość płucna objawy, zakrzepica żył objawy, ziarnica złośliwa i chłoniaki nieziarnicze ]